BKD-193 - من ندانستم از اول كه تو بی‌مهر و وفايی

.

من ندانستم از اول كه تو بی‌مهر و وفايی

عهد نابستن از آن به ، كه ببندي و نپايی

دوستان عيب كنندم كه چرا دل به تو دادم

بايد اول به تو گفتن كه چنين خوب چرایی

ای كه گفتی مرو اَندر پی خوبان زمانه

ما كجاييم درين بحر تفكر ، تو كجايی

اين نه خالست و زنخدان و سر زلف پريشان

كه دل اهل نظر برد كه سريست خدايی

پرده بردار كه بيگانه، خود آن روی نبيند

تو بزرگی و در آئينه كوچك ننمایی

حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقيبان

اين توانم كه بيايم سر کویَت به گدایی

عشق و درويشی و انگشت نمايی و ملامت

همه سهل است ، تحمل نكنم بار جدایی

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا

در همه شهر دلی نيست كه ديگر بربایی

گفته بودم چو بيایی، غم دل با تو بگويم

چه بگويم كه غم از دل برود چون تو بيایی

شمع را بايد از اين خانه برون بردن و كشتن

تا كه همسايه نداند كه تو در خانه مایی

سعدی آن نيست كه هرگز ز كمندت بگريزد

كه بدانست كه دربند تو خوشتر كه رهایی

خلق گویند برو دل به هوای دگری ده

نکنم خاصه در ایام ِاتابک ، دو هوایی
#Top
✅🅱️
@BKDelneshin دل‌نشین
─•═🌿🌺🌹🌺🌿═•─
BKD-193
حضرت #سعدی ؛ غزلیات

BKD-126 - من بی‌مایه که باشم که خریدار تو باشم

.

من بی‌مایه که باشم که خریدار تو باشم

حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشم

تو مگر سایۀ لطفی به سر وقت من آری

که من آن مایه ندارم که به مقدار تو باشم

خویشتن بر تو نبندم که من از خود نپسندم

که تو هرگز گل من باشی و من خار تو باشم

هرگز اندیشه نکردم که کمندت به من اُفتد

که من آن وقع ندارم که گرفتار تو باشم

هرگز اَندر همه عالم نشناسم غم و شادی

مگر آن وقت که شادی خور و غمخوار تو باشم

گذر از دست رقیبان نتوان کرد که کویَت

مگر آن وقت که در سایۀ زنهار تو باشم

گر خداوند تعالی به گناهیت بگیرد

گو بیامرز که من حامل اَوزار تو باشم

مردمان عاشق گفتار من، ای قبلۀ خوبان

چون نباشند که من عاشق دیدار تو باشم

من چه شایستۀ آنم که تو را خوانم و دانم

مگرم هم تو ببخشی که سزاوار تو باشم

گرچه دانم که به وصلت نرسم باز نگردم

تا در این راه بمیرم که طلبکار تو باشم

نه در این عالم دنیا، که در آن عالم عُقبی

همچنان بر سر آنم که وفادار تو باشم

سعدی آن به که نباشد اگر او را نپسندی

که نشاید که تو فخر من و من عار تو باشم
#Top
✅🅱️
@BKDelneshin دل‌نشین
─•═🌿🌺🌹🌺🌿═•─
BKD-126
حضرت #سعدی ، غزل ۴۰۲